Na Jasnej Górze tradycyjnie w Wielkim Poście odbywa się czuwanie modlitewne Ruchu Szensztackiego. Jest to największe wydarzenie, organizowane przez ruch działający w Polsce. Tegoroczne spotkanie przebiega pod hasłem: „Oto jestem - Poślij mnie, by szerzyć Miłość, Pokój i Radość”.
Krajowy duszpasterz Ruchu Szensztackiego ojciec Przemysław Skąpski przypomniał, że Ruch Szensztacki jest jeden, natomiast w ramach tego ruchu działa wiele wspólnot. -Wszystkie wspólnoty, a także wszyscy sympatycy, przyjaciele naszego ruchu, zaproszeni są co roku na to czuwanie. Pielgrzymka na Jasną Górę jest wyrazem aktywnego uczestniczenia w życiu Kościoła. Łączy ich wspólna praca apostolska, oczywiście duchowość, czyli przymierze miłości z Matką Bożą, głęboka wiara w Bożą opatrzność, a także ten wymiar pedagogiczny, który rozumiany jest przede wszystkim jako gorliwa praca nad sobą i dążenie do świętości – podkreślił krajowy duszpasterz Ruchu Szensztackiego.
Ojciec Skąpski wyjaśnił, że jednym z większych dzieł ruchu Szensztackiego jest Apostolat Matki Bożej Pielgrzymującej z Szensztatu, a jedna z najstarszych wspólnot należąca do całego dzieła szensztackiego to obchodząca w tym roku 100 - lecie wspólnota szensztackich sióstr Maryi.
- Jest naszą wielką radością, że nasz jubileusz jako siostry możemy przeżywać tu u stóp Królowej Polski, razem ze wszystkimi wspólnotami dzieła szensztackiego – powiedziała s. Elwira Kędzia, przełożona prowincjalna Polskiej Prowincji Szensztackiego Instytutu Sióstr Maryi.
Siostra przypomniała, że to od tej wspólnoty, w Polsce ruch szensztacki wziął swój początek. -My byłyśmy najpierw jako siostry, a potem kolejne wspólnoty powstawały i zawiązywały się na terenie kraju. I cieszymy się, że właśnie tu w Duchowej Stolicy naszej ojczyzny też z całą rodziną szensztacką możemy świętować ten nasz jubileusz – powiedziała przełożona prowincjalna i podkreśliła, że prowincja polska ma też swoje posłannictwo, które wyraża się w charyzmacie wierności wartościom, które wciąż na nowo starają się odkrywać w rodzinach i w narodzie. Motto, które przyświeca siostrom w ich działaniu to: Polonia Semper Fidelis. Z tymi wyhaftowanymi słowami, siostry z racji jubileuszu podczas modlitwy na Jasnej Górze ofiarowały antepedium, jako dar dla Matki Bożej.
Spotkanie w Sanktuarium jasnogórskim rozpoczęło się Mszą św. w Kaplicy Matki Bożej pod przewodnictwem bp. Wiesława Musioła, biskupa pomocniczego diecezji opolskiej. W homilii bp Musioł życzył wszystkim, by w czasie Wielkiego Postu na nowo w każdym odżyła prawda o objawionej na krzyżu tajemnicy miłości Boga, by stała się ona źródłem pokoju w niespokojnych czasach naznaczonych wojnami, społecznymi niepokojami. Szczególnie dziękował Instytytutowi Sióstr Maryi w stulecie ich istnienia za realizowanie ideału naśladowania Maryi i ukazywanie współczesnemu światu wielkości i piękna powołania kobiety, za apostolską i wychowawczą pracę z dziećmi, młodzieżą i z rodzinami w diecezjach na całym świecie.
Wskazał na inspirującą rolę Maryi, tak ważną dla szensztackiego charyzmatu. Zwrócił uwagę na szczególną obecność Maryi także w dziejach polskiego narodu, czego wymownym znakiem jest Jasna Góra. - Naśladujcie Maryję w jej pokornej, cichej, a jednocześnie wielkiej i przemożnej obecności. Najpierw przy Jezusie, a potem także przy człowieku – zachęcał bp Musioł i podpowiadał, że jednym z wyrazów naśladowania Maryi w jej cichej obecności przy Synu na drodze krzyżowej jest dla nas adoracja Najświętszego Sakramentu, „gdzie nie trzeba słów, wystarczy spojrzenie, aby nastąpiła wymiana miłości”.
Zwracając się szczególnie do sióstr szensztackich, podkreślił, że ich zadaniem jest przede wszystkim to, by „być zawsze blisko Jezusa, być do Niego przytulonym, tak jak Maryja”. Ma to być pokorna postawa celnika, bo przestrzegał, że ani „welon, biały kołnierzyk” sióstr nie dają forów w dostępie do Bożej łaski, ani „namaszczone dłonie czy sutanny, czy obszywki na niej” nie czynią z kapłanów kogoś nadzwyczajnego.
Zachęcał do wielkodusznej obecności przy drugim człowieku na wzór Matki Bożej. - Ubóstwo duchowe, ubóstwo kulturowe, ubóstwo tych, którzy znajdują się w sytuacji życiowej słabości, choroby, nieszczęścia i ubóstwo tych, którzy nie mają praw, nie mają przestrzeni, nie mają wolności. Ta rozszerzona definicja ubóstwa poszerza też wachlarz naszej możliwej obecności przy ludziach – wyjaśniał bp Musioł przywołując adhortację „Dilexi te” Leona XIV. Wszystkim członkom Ruchu Szensztackiego biskup życzył, by treścią ich świeckiego, konsekrowanego i duchownego życia było szerzenie miłości, pokoju i radości, gotowość na Boże posłanie.
Zgromadzeni na Jasnej Górze pielgrzymi uczestniczyli w nabożeństwie Drogi Krzyżowej, w konferencji pt; „Jubileusz 100 lat Szensztackiego Instytutu Sióstr Maryi”. Nocne czuwanie rozpocznie się o godz. 21.00 Apelem Jasnogórskim. Modlitwa zakończy się w niedzielę, ok. godz. 4.00 błogosławieństwem i rozesłaniem.
Ruch Szensztacki to forma życia apostolskiego w Kościele i dla Kościoła. Wspólnota jest miejscem formacji dla wszystkich stanów: młodzieży, rodzin, kobiet i mężczyzn, osób konsekrowanych i świeckich, kapłanów.
Największym jest Apostolat Pielgrzymującej Matki Bożej z Szensztatu, który gromadzi w Polsce ponad 3 tysiące kręgów w 800 parafiach. Jak zauważył o. Przemysław Skąpski to najpierw w parafii powstaje, tak zwany krąg pielgrzymującej Matki Bożej z Szensztatu. - On łączy od dziesięciu do piętnastu rodzin i raz w miesiącu Matka Boża wędruje od domu do domu. Maryja w postaci wędrującej kapliczki regularnie odwiedza około 50 tys. domostw, w naszej ojczyźnie. Przekazywana jest drewniana mała kapliczka wraz z Matka Bożą, bo celem Apostolatu jest jednoczenie się wokół Maryi i inspirowanie do aktywności życia duchowego przede wszystkim w rodzinach – przypominał o. Skąpski.
Mędzynarodowy Ruch Szensztacki powstał w Niemczech w 1914 roku. Założycielem, jest pallotyn o. Józef Kentenich. Do Polski jako pierwsze przybyły siostry szensztackie w 1946 r., ojcowe szensztaccy przybyli do Polski w 1981 r.
Anna Przewoźnik, Mirosława Szymusik
