Na wyłączną służbę Bogu w Zakonie Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika swoje życie oddał dziś paulin, brat kleryk, Rafał Porzeziński Podczas Mszy św. złożył profesję wieczystą, czyli śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa na całe życie.
Jak podkreślił, to kolejny bardzo ważny etap życia, który prowadzi coraz bardziej do Pana Boga. - Dzisiejszy dzień jest zarówno końcem, jak i początkiem. Końcem mojego przygotowania do ślubów wieczystych i początkiem reszty mojego życia w Zakonie Paulinów – wyjaśnił młody zakonnik. Powołanie postrzega jako wolność – wolność swojej odpowiedzi na wezwanie Boga. Jak przyznał, nie wie co zaplanował dla niego Pan Bóg, ale pragnie całkowicie się Jemu oddać i poprzez składane śluby – czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, wypełniać wolę Ojca. Wzorem dla niego jest Bóg oraz Maryja, która zdobyła się na „Fiat”. Życie zakonne jest dla brata Rafała piękne i wartościowe, a jego marzeniem jest wytrwać w dochowywaniu ślubów i uczynić z nich „styl i drogę swojego życia”.
Eucharystii przewodniczył przełożony generalny paulinów ojciec Beniamin Bąkowski. W homilii generał zakonu przypomniał, że śluby są jak trzy filary jednego życia, wzajemnie się podtrzymują i przenikają. To jest styl życia, który stopniowo przemienia człowieka od wewnątrz.
-Te trzy śluby nie są trzema oddzielnymi rzeczywistościami. One tworzą jedną drogę, jedną wewnętrzną harmonię życia oddania Bogu. Ubóstwo uwalnia serca od przywiązania, uczy prostoty i zaufania, że to Bóg jest jedynym prawdziwym bogactwem człowieka. Czystość jednoczy serce w miłości, oczyszcza ją i czyni zdolną do daru siebie bez podziału i egoizmu. Posłuszeństwo natomiast ukierunkowuje całe życie na Boga, pomaga rozeznawać Jego wolę i przyjmować ją z wiarą nawet wtedy, gdy jest trudno. Jeśli brakuje jednego z tych wymiarów, całość zaczyna się chwiać, serce łatwo wraca do przywiązań, miłość traci swoją jedność, a życie przestaje być jasno ukierunkowane – mówił Generał Bąkowski i zwracał uwagę, że jednym z najważniejszych znaków powołania powinna być radość, która rodzi się z relacji z Chrystusem, ona może być świadectwem dla świata.
- Człowiek, który naprawdę spotkał Boga, nosi w sobie pokój, nawet jeśli przechodzi przez trudności, jeśli nawet doświadcza krzyża. Świat bardzo uważnie patrzy na życie osób konsekrowanych i duchownych. Patrzy nie tylko z ciekawością, ale często także z pewną surowością, gotowością do oceniania, a nawet krytykowania. Nierzadko nie słucha naszych słów, nie analizuje kazań ani deklaracji, ale wnikliwie obserwuje nasze codzienne życie. To, jacy jesteśmy naprawdę, staje się dla innych najważniejszym kazaniem. Jeśli zobaczy w nas radość, radość cichą, głęboką, zakorzenioną w Bogu, wtedy łatwiej uwierzyć, że droga powołania ma sens (…). Dlatego tak ważne jest, abyś pielęgnował w sobie radość powołania, nie jako powierzchowne uczucie, ale jako głęboką pewność serca, że jesteś na właściwej drodze – zwracał się do zakonnika Generał i przypominał, że źródłem tej radości jest modlitwa.
- Bez modlitwy życie zakonne staje się jednym wielkim ciężarem. Bez spotkania z Chrystusem śluby stają się obowiązkiem. Bez ciszy serca łatwo zagubić sens powołania. Dlatego pierwszym zadaniem nie jest działanie, ale bycie z Bogiem. Generał o. Beniamin Bąkowski życzył bratu Rafałowi, by Maryja była najdoskonalszym wzorem życia oddania Bogu. - Nieprzypadkowo składasz swoje śluby właśnie tutaj, dzisiaj na Jasnej Górze w Kaplicy Matki Bożej. Maryja jest najdoskonalszym wzorem życia oddania Bogu. Jej życie było całkowitym zawierzeniem. Jej fiat nie było łatwe, nie wiedziała, dokąd ją ta droga zaprowadzi, ale zaufała. Właśnie tego zaufania uczy Maryja. Twoje śluby będą miały sens tylko wtedy, gdy będą zakorzenione w zaufaniu.
Brat Rafał Porzeziński pierwsze „zetknięcie” z paulinami i pierwsze zdanie mówiące, że nadaje się do zakonu usłyszał na Warszawskiej Pieszej Pielgrzymce. Na pątniczy szlak, w wieku dziewięciu lat, zabrała go mama. Mama, która od samego początku zawierzała go Matce Bożej. Dziś towarzysz synowi. – Nie wiem czym zasłużyłam sobie na to, że mój syn został powołany – powiedziała Zofia Porzezińska. Jak podkreśliła, obiecała synowi, że dopóki będzie żyć, będzie go wspierać. Codziennie modli się do Maryi i do św. ojca Pio polecając ich opiece swojego syna.
Formacja kapłanów trwa w Zakonie Paulinów 7 lat. Ostatni etap formacji duchowej i intelektualnej - studia filozoficzno-teologiczne odbywają się w Wyższym Seminarium Duchownym na Skałce w Krakowie. Rektor paulińskiego seminarium, o. Mariusz Tabulski, podkreślił, że złożenie ślubów to potwierdzenie, iż brat chce iść dalej tą drogą paulińską, ale to też czas dziękczynienia Bogu za powołanie.
- Najistotniejsze i największe wydarzenie w zakonie to są śluby wieczyste, czyli ten czas, kiedy brat przez lata formacji duchowej i intelektualnej składa swoje życie Panu Bogu do dyspozycji już na całe życie. To moment kiedy już rozeznał, postanowił, utwierdził się, że chce iść drogą paulińską, a zakon potwierdził jego drogę powołania. Odczuwam to, co cały zakon, czyli radość, że mamy następnego naszego współbrata. To bardzo ważna decyzja, bo ona daje pokój i możliwość przyjmowania następnych darów. I to jest bardzo piękne, że nie wiemy, co jeszcze Pan Bóg będzie chciał z nami uczynić, ale potrzebna jest właśnie ta dyspozycyjność i te śluby wieczyste nam to dają, taką gotowość spakowania się i pójścia tam, gdzie nas Pan Jezus przez przełożonych chce posłać – podkreślił o. Mariusz Tabulski
Profesję wieczystą paulińscy zakonnicy, tradycyjnie składają w uroczystość Zwiastowania Pańskiego. Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika powstał w połowie XIII wieku na Węgrzech. Paulini znani są w Polsce przede wszystkim z duszpasterstwa prowadzonego na Jasnej Górze, gdzie przybyli w roku 1382 roku, pracują również w wielu innych ośrodkach duszpasterskich w Polsce i poza granicami kraju, podejmując pracę w parafiach i lokalnych sanktuariach maryjnych. W 17 krajach na czterech kontynentach posługuje prawie pół tysiąca zakonników.
Anna Przewoźnik, Maria Kopacka- Fornal
