8 litrów wody wypijanej dziennie, uśmiech mimo zmęczenia, bo „było się szybszym niż słońce”, lekcja poprzestawania na tym, co niezbędne, pokonanie lęku przed wyjściem w „trudne i nieznane” – tak o swoim pielgrzymowaniu opowiadali dziś pątnicy, którzy mimo żaru lejącego się z nieba docierają na Jasną Górę. Są grupy pieszych, zwłaszcza z Górnego Śląska, pielgrzymka rowerowa z Torunia i biegowa z Rzeszowa. Choć upał dał się wszystkim porządnie we znaki, przyznają, że warto, a rekolekcje w drodze wymagają poświęcenia.
„Bóg jest w tym, co trudne i panuje nad sytuacją”
Pielgrzymka w upale uczy poprzestawania na tym, co niezbędne, i pokazuje, że tylko w ogołoceniu, można naprawdę usłyszeć mowę Boga. Pątnicy, którzy dotarli dziś na Jasną Górę jednogłośnie potwierdzali, że pierwotnie towarzyszył im lęk. Krzysztof Grzyb z parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Radzionkowie-Rojcy, który w pielgrzymce pieszej kierował ruchem, przyznał, że towarzyszył mu ogromny strach, kiedy otrzymywał SMS-y z alertami ostrzegającymi przed zabójczym gorącem. Kiedy jednak bezpiecznie dotarł na Jasną Górę wraz ze swoją pielgrzymką, ogarnęła go radość.
Lody, lody dla…nawodnienia
Ks. Adrian Urbański także z Radzionkowa-Rojcy poleca z uśmiechem na pątniczy szlak… lody we wszystkich smakach. Kapłan podkreślił, że warunki atmosferyczne były wyzwaniem przy organizacji rekolekcji w drodze. Z praktycznych wskazówek dla pątników wymieniał: częste postoje, tempo rozsądnie dopasowane do potrzeb grupy. – To nie wyścigi – podkreślił. Do tego dodał jeszcze dużą ilość wody i…lody. – Te „wodne” sprawdzają się najlepiej, bo pomagają się … nawodnić – przyznał z uśmiechem.
Gorące wsparcie wspólnoty!
Idąc, czy też biegnąc, a w przypadku niektórych pielgrzymek, jak VI Redemptorystowska Pielgrzymka Rowerowa z Torunia – jadąc rowerem w upale, który zdaje się topić asfalt pod stopami i kołami, wielu uświadamia sobie, że chrześcijaństwo to droga. Karol Kurkowski z Torunia przyznał, że kiedyś próbował sam dojechać rowerem do Matki Bożej. Niestety nie udało mu się; w połowie drogi musiał zrezygnować. Podkreślił, że pokonywanie drogi ze wspólnotą jest cenne. – Pomimo różnych niewygód było dużo wsparcia i koleżeństwa. To coś fantastycznego – przyznał mężczyzna.
Wierzący-biegający
WIERZĄCY-BIEGAJĄCY mówią o sobie uczestnicy Sztafetowej Pielgrzymki Biegowej Z Rzeszowa „Pomagam bo Kocham”, którzy pokonali 290 km. Choć były momenty, że temperatura przy powierzchni 60 stopni, a oni zostawiali ślady stóp w asfalcie, to bezpiecznie dotarli na Jasną Górę. W „dobrych zawodach” wystąpiło 30 osób, dziś prosili by „w biegu nie ustali i wiarę zachowali”. Ich główną intencją jest modlitwa o trzeźwość narodu, trzeźwość w rodzinach, a współorganizatorem pielgrzymki jest „Fundacją Pomagam bo Kocham” im. Bł. Ks. Władysława Findysza
Małgorzata przybiegła po raz siódmy, z nią mąż Andrzej i 15-letnia córka Milena, która zadebiutowała w biegowej pielgrzymce. Przyznała, ze w tym roku było wyjątkowo ciężko, już samo wyjście w żar na zewnątrz było wyzwaniem. - My jesteśmy taką drużyną biegającą, szybszą niż Słońce. Wspieraliśmy się nawzajem w drodze – zapewniała Małgorzata. Biegli sztafetowo 3 dni, w 4 drużynach w zależności od stopnia sportowego zaawansowania, wytrenowania. Bieganie jest niezwykle trudną formą pielgrzymowania. Jedno uderzenie nogi, to trzykrotna masa ciała.– wyjaśniali biegacze. Pielgrzymi biegli w upale, temperatura przy powierzchni sięgała prawie 60 stopni. - Asfalt się topił. Daliśmy radę i cieszymy się, że możemy tu być – cieszyli się.
- Mieliśmy wyznaczone odcinki, każdy wiedział dokąd biegnie, ile kilometrów, gdzie jest następna zmiana. Na zmianach nad nami czuwała grupa bardzo zaangażowanych osób, które wcześniej biegały. Teraz z racji wieku różnych kontuzji nie biegają i wspierają tych, którzy zaczynają. Naszym zadaniem było po prostu biec – opowiadała Małgorzata. - A arbuzy po prostu nam uratowały życie – dodała, opowiadając o pielgrzymkowym menu.
Wszyscy dotarli na Jasną Górę w dobrej kondycji, obyło się bez kontuzji, bez omdleń, a jak uśmiechali się biegacze „pielęgniarka właściwie nie miała co robić”
Nieprzeliczone różańce
- Poza sportowym elementem, to przede wszystkim jest tutaj wielka przyjaźń, wielka więź ducha, wielka głębia modlitwy – zapewnia ks. Michał Kozak.Ci, którzy kończyli bieg w sztafecie, w autobusie podejmowali tym razem w sztafecie modlitwę różańcową, i tak na zmianę. Każdy odcinek drogi pielgrzymi zaczynali też dziesiątkiem różańca, kończyliśmy dziesiątkiem różańca, więc, jak podkreślali, tych dziesiątków trudno jest zliczyć.
- Celem jest dla nas Jasna Góra, a Maryja wskazuje nam na Chrystusa i Maryja nam podpowiada „dalej tę wspólnotę budujcie, dalej idźcie do celu, którym jest życie wieczne – mówił dalej kapłan. Opowiadał, że w każdej grupie starał się pobiec kawałek, a na postojach posłuchać ludzi, też spowiadać. - Ile tam jest łez, ile tam jest wzruszeń różnych, to wszystko , co ludzie dźwigają, tego się tak nie da opowiedzieć. To są i dramaty, ale i pragnienie zaufania na nowo Bogu, to tylko właśnie pielgrzymka i to tylko Jasna Góra. Pielgrzymka rozmiękcza każde serce – opowiadał ks. Kozak.
Pielgrzymi z Rzeszowa-Dworzyska (stąd wybiegają) dotarli po raz 21., a ich modlitwa i trud jest też wyrazem solidarności z osobami uzależnionymi.
Jutro po południu dotrze 10. Rolkowa Pielgrzymka z Wrocławia.
Maria Kopacka-Fornal, Mirosława Szymusik
