
Na Jasnej Górze Zgromadzenie Sióstr Wynagrodzicielek Najświętszego Oblicza obchodzi jubileusz 125-lecia działalności opiekuńczo-wychowawczej w Częstochowie. 125 lat temu powstał Specjalny Ośrodek Wychowawczy – „Dom dla Chłopców” im. św. Stanisława Kostki, mieszczący się przy ul. ks. bp. Teodora Kubiny 2/4 w Częstochowie. Obecnie placówka jest domem dla ponad 50 chłopców, którzy trafiają do niej na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.
Początki domu opiekuńczo-wychowawczego wiążą się z wizytą na Jasnej Górze Karola i Adaminy Starzeńskich, którzy modlili się za swoją zmarłą córkę. Chcieli uczcić jej pamięć, budując mauzoleum. O swoim pomyśle opowiedzieli zaprzyjaźnionemu paulinowi, o. Piusowi Przeździeckiemu, któremu bliskie były losy ubogich i pokrzywdzonych. Zakonnik zaproponował, by zamiast mauzoleum zbudowali ochronkę dla dzieci, a jej prowadzenie powierzyli Stowarzyszeniu Oświatowo-Religijnemu Sióstr Wynagrodzicielek Najświętszego Oblicza. Początki działalności ośrodka sięgają 1901 roku. Już rok później ośrodek tętnił życiem – zamieszkało w nim 24 dzieci.
Od 2009 roku wychowankowie mieszkają w nowym budynku. Znajdują się w nim świetlice, kaplica, sala teatralna, basen oraz sprzęt rehabilitacyjny. Dzięki działalności Domu chłopcy mogą rozwijać swoje hobby i zainteresowania. Otoczeni są także opieką specjalistów: logopedów, psychologów, terapeutów, pielęgniarki oraz lekarzy. Ośrodek szczyci się własnym sztandarem i hymnem. Dzięki pomocy dobrych ludzi co roku organizowane są wycieczki oraz letnie i zimowe turnusy. W jubileuszu uczestniczyli wychowankowie, ich rodziców oraz sióstr i wychowawców.
Mszy św. w Kaplicy Matki Bożej przewodniczył metropolita częstochowski, abp Wacław Depo. W homilii zaznaczył, że jubileusz nie odnosi się wyłącznie do aspektu historycznego, ale przede wszystkim przypomina o dziele Boga, które zostało przez ludzi stworzone. Metropolita częstochowski zwrócił się również do młodych: – Drodzy w Chrystusie, okres waszej młodości jest czasem szczególnie intensywnego odkrywania własnej osobowości, związanych z nią uzdolnień czy talentów, właściwości pewnej oryginalności życia. Zauważamy to w czasie naszych kolejnych spotkań z wami, w czasie tak zwanych spektakli, które reżyserowane przez siostry i wychowawczynie, ukazują nam pewne prawdy o waszej niepowtarzalności, własnym charakterze i wymiarze – mówił abp Wacław Depo.
W rozmowie z @JasnaGóraNews zaznaczył również, że Siostry Obliczanki zasługują na uznanie, ponieważ ich praca z młodymi chłopcami odbywa się niejako w „cieniu”. – Każdy jubileusz przypomina o wdzięczności, ale jest także czasem radości i nadziei – stwierdził metropolita częstochowski
– Od tego, co działo się w Ojczyźnie, zależał charakter naszej pracy. Początkowo opieką obejmowano dzieci, które nie miały swojego miejsca. W czasie wojny były to dzieci, które straciły rodziców, a teraz jest to miejsce dla młodych chłopców z niepełnosprawnościami – mówiła dyrektor ośrodka, siostra Małgorzata Pintele. Zaznaczyła również, że bardzo ważnym aspektem pracy ośrodka jest wychowanie religijne. – Dbamy o wychowanie religijne. W naszym programie na cały rok uwzględnione są: roraty, różaniec, wspólna modlitwa przed posiłkiem oraz modlitwa rano i wieczorem – podkreśliła dyrektorka.
– Wynagradzać Jezusowi Chrystusowi, zgodnie z naszym charyzmatem, można zawsze i wszędzie – zaznaczyła siostra Małgorzata Pintele. Dodała także, że możliwość spojrzenia w oczy dziecka, dostrzeżenia jego trosk i zmartwień, jest również spojrzeniem w oczy Jezusowi Chrystusowi.
Siostra wychowawczyni Magdalena Kostrzewa wyjaśniła, że ośrodek opiekuńczo-wychowawczy jest dla wychowanków jak dom. – Nasi chłopcy często mówią, że wracają ze szkoły do domu i że są u siebie. Mogą odpocząć po szkole – zaznaczyła siostra Magdalena Kostrzewa. Mówiła również o tym, że siostry starają się przygotować swoich wychowanków do dorosłego życia w społeczeństwie poprzez naukę wypełniania codziennych obowiązków domowych, takich jak na przykład sprzątanie.
Siostry Obliczanki to bezhabitowe zgromadzenie zakonne, założone przez bł. o. Honorata Koźmińskiego i matkę Elizę Cejzik. Życie sióstr opiera się na chęci odpowiedzi na miłość Jezusa Chrystusa.
Po Mszy św. uczestnicy udali się na spotkanie do Sali Papieskiej, gdzie zorganizowano m.in. przedstawienie. Następnie wszyscy udadzą się do Bastionu św. Barbary, gdzie czekają na nich wystawa i poczęstunek.
Michał Łongiewka